Zondag 7 november 2021

 Mijn eerste weekend na de begrafenis van Nel. Raar, het is zo stil. Niet dat ze zo'n druktemaker was, maar ze was er. Gisterenmorgen was er een vriendin die bij mij geslapen had. Zij vond het moeilijk om mij alleen te laten. Maar ik vond dat ze naar huis moest gaan en mij maar mijn gang moest laten gaan. Het is natuurlijk moeilijk, en het went misschien wel nooit, maar het is niet goed als er steeds mensen om me heen zijn. Ik moet met mijn eigen gevoelens aan de gang.

Ik heb wat dingen lopen verplaatsen. Een beetje weer mijn eigen huis maken. Er komen steeds lieve mensen om mij te helpen, daar ben ik zo dankbaar voor. Maar (ons) huis, moet nu mijn huis worden.

Vandaag ging het ook aardig goed. Het is stil, zo stil. Maar vanmorgen na de dienst heb ik gedoucht en daarna is mijn buuf weer naar huis gegaan. Ik heb zitten puzzelen tot ik naar bed ging. Jammer genoeg ging ik teveel liggen denken over de afgelopen weken. En daardoor sliep ik niet.

Om 17 u kwam mijn nicht bij mij eten en slapen. Wat ben ik toch een rijk mens met al die lieve mensen die mij willen helpen. Het zijn engelen in mensengedaante.

Langzaam aan ga ik proberen weer mijn blog te schrijven. Welterusten allemaal. Ik hoop dat we lekker mogen slapen. God waakt over ons๐Ÿ’•๐Ÿ™๐Ÿ˜ด

Reacties

Populaire posts van deze blog

14 augustus 1954 - 14 augustus 2025

1,5 Jaar niet geschreven!

Blaasontsteking- Antibiotica en meer ๐Ÿ˜‰