Maandag 7 februari 2022
Het is alweer even geleden dat ik jullie iets heb laten weten. Soms gebeurt er ineens heel veel en soms zijn er van die dagen dat het aardig gaat. Ik moet niet al te enthousiast worden als het een dag wat beter gaat, want ik word direct afgestraft. Vanmorgen zei ik tegen de wijkverpleegkundige toen zei in kleermakerszit voor me zat (om mijn elastische kousen aan te trekken) dat het wel aardig goed ging. Een uur later voelde ik me bagger en heb ik de rest van de dag niets meer kunnen doen dan hangen. Dat blijft zo balen.
Mijn nieuwe schoenen zijn een ramp. Ik kan ze niet aan of vooral niet uit krijgen. Vorige week was ik bijna met mijn schoenen aan gaan slapen. Ik kreeg ze met geen mogelijkheid uit. Tenslotte nog een poging en toen schoten ze uit. Half februari ga ik terug en mogen ze kijken wat er mis is.
Ik weet trouwens zowiezoniet hoelang ikme smorgens nog zelf uit bed kan halen. Ik ben zo ontzettend stijf, dat ik mezelf niet omhoog kan krijgen en mijn sokken en schoenen niet aan kan krijgen. Ik wil het zolang mogelijk zelf doen💪, maar.....
Ik ga nu snel slapen. Ik mis Nel enorm, elke dag wordt het gat van gemis groter. Maar met Gods hulp red ik het en met alle lieve engelen in mensen gedaante die me komen helpen als het nodig is. Dankbaar🙏🙏😘
Reacties
Een reactie posten